ถอดบทสัมภาษณ์รายการ
MatiTalk
โดย มติชนสุดสัปดาห์ - MatichonWeekly
เผยแพร่เมื่อ
8 พ.ย. 2569
ผู้ดำเนินรายการ : อาจารย์ครับ โลกมันเดือดมาก
ยุโรปเขาก็มีประท้วงอะไรกันมากมาย
คำถามก็คือว่าพลังการเมืองไทยในการที่จะชุมนุมในการที่จะออกมาเรียกร้องอะไรต่าง ๆ
มันดูเบาบางถูกทำให้จางหายไป อาจารย์วิเคราะห์ให้ฟังหน่อยครับ
อ.ธิดา
ถาวรเศรษฐ :
ตอนนี้ความจริงก็มีม็อบอยู่นะ แต่ว่ามันเป็นม็อบที่มีลักษณะ
ถ้าใช้คำพูดแบบของอาจารย์ธงชัย วินิจจะกูล ก็คือ “ประชาชาตินิยม”
คือเป็นม็อบของฝ่ายจารีตที่ไม่เห็นด้วยกับการที่รัฐบาลชุดนี้ปกครอง
ไม่เห็นด้วยกับเรื่อง สส. เรื่อง สว. อะไรต่าง ๆ
แต่ในความคิดของดิฉันก็คิดว่ามันจะไม่ขนาดแบบเดียวกับในยุโรป เหตุผลก็เพราะว่าในยุโรปนั้น
กลุ่มเหล่านั้น ส่วนมากก็จะเป็นฝ่ายก้าวหน้า ฝ่ายซ้าย หรือฝ่ายเสรีนิยม
ซึ่งไม่พึงพอใจ แล้วรัฐบาลของเขา
สถานะประเทศของเขามันเป็นประเทศที่เปลี่ยนผ่านไปสู่ระบอบประชาธิปไตยแบบสากลไปแล้ว
ดังนั้น
ประชาชนออกมาเรียกร้อง ประชาชนมีสิทธิที่จะเรียกร้องต่อพรรคการเมือง ต่อรัฐบาล
ในสภาพของการเมืองการปกครองที่เป็นแบบประชาธิปไตยที่อำนาจมีอยู่จริง
แต่ในของประเทศไทย การเปลี่ยนผ่านไปสู่ระบอบประชาธิปไตยจริงมันยังไม่เกิด
เรายังถูกปกคลุมหรือครอบครองด้วยอำนาจของจารีตอำนาจนิยม ซึ่งรอบใหม่ก็คือกว่า 2
ทศวรรษมาแล้ว ตั้งแต่รัฐประหาร 2549 แล้วก็ดำเนินมาเรื่อย ๆ จนถึงปัจจุบัน
หมายความว่ามันยังไม่มีระยะเปลี่ยนผ่าน แต่ว่ามันดูเหมือนเป็นชัยชนะของฝ่ายขวา
ฝ่ายจารีตอำนาจนิยม ที่สามารถยึดการเมืองการปกครองทั้งในฐานะรัฐบาล ในฐานะรัฐสภาและองค์กรอิสระ
รวมทั้งกระบวนการราชการและยุติธรรมทั้งหมด
ถ้าจะพูดอย่างนี้ก็เปรียบเหมือนเขาได้รับชัยชนะอยู่แล้ว
เพราะฉะนั้น
ม็อบที่เกิดขึ้นในบ้านเราขณะนี้ก็เป็นม็อบฝ่ายขวาด้วยกัน
แต่ว่าไม่พอใจกับรัฐบาลนี้
เหตุผลเพราะว่ารัฐบาลนี้เป็นไม้สุดท้ายที่จำเป็นของรัฐจารีต
ที่จำเป็นที่จะต้องใช้พรรคการเมือง
และวิธีอะไรก็ได้เพื่อที่จะสืบต่ออำนาจของชนชั้นนำ แต่ว่าอะไรก็ได้นั้นทำให้ฝ่ายเดียวกันไม่พึงพอใจเพราะความชอบธรรมในฐานะที่เป็นคนดีปกครอง
คือก่อนหน้านี้ฝ่ายจารีตอำนาจนิยมมีความชอบธรรมอย่างเดียวที่อ้าง ก็คือความเป็น
“คนดี” แล้วประชาชนคนส่วนใหญ่ยังไม่รู้เรื่อง
แล้วผู้ปกครองที่มาจากการเลือกตั้งก็เป็น “คนไม่ดี” ดังนั้นจึงใช้คาถาที่แสดงความชอบธรรมในการยึดอำนาจหรือในการปกครองประเทศว่าเป็นคนดี
แต่บัดนี้มันไม่ใช่!
ดังนั้นเราจึงเห็นว่า
ผู้ที่มาเรียกร้องกลับเป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยมด้วยกัน แล้วที่ไม่สามารถจะขยายกว้างขวาง
ในความคิดของอาจารย์ก็คือว่า มันก็จะทำให้ฝ่ายเสรีนิยม
หรือฝ่ายที่ก้าวหน้าไม่ร่วมด้วย มันจึงออกมาได้ระดับหนึ่ง
เราจะเห็นว่าเขาจะไปปลุกตั้งแต่ที่ภาคใต้
ซึ่งภาคใต้นั้นเป็นฐานของฝ่ายอนุรักษ์นิยม อาจจะต่อไปถึงชลบุรี
แต่ชลบุรีช่วงนี้อาจจะเปลี่ยนไปแล้วเมื่อพรรคส้มได้คะแนนเสียงสูง
อะไรอย่างนี้เป็นต้น ถ้าถามว่าจะมีการออกมาเรียกร้องมั้ย? เมื่อฝ่ายจารีตมาถือธง
มันก็เลยทำให้ฝ่ายก้าวหน้าและเสรีนิยม กระอักกระอ่วนใจที่จะมาร่วมด้วย
เพราะฉะนั้น
มันจะมีประโยชน์ระดับหนึ่ง นั่นก็คือทำให้รัฐบาลอาจจะต้องฟังเสียงและต้องปรับตัว
แล้วก็มีความแตกแยกในฝั่งจารีตนิยม อำนาจนิยมด้วยกัน
ซึ่งอันนี้ก็เป็นผลด้านบวกกับฝ่ายก้าวหน้า หรือฝ่ายเสรีนิยม
แต่ว่าไม่สามารถล้มรัฐบาลนี้ได้ คือมันเป็นม็อบใหญ่ไม่ได้
นี่เป็นความเห็นของดิฉันนะ ก็คือว่ามันอาจจะมีผลระดับหนึ่ง
เพราะว่าคุณสนธิพยายามปลุกม็อบมา 2-3 รอบแล้ว แต่มันไม่ขึ้น เพราะอะไรรู้มั้ย?
เขาคิดว่าถ้าเขาถือธงออกมาแล้ว พวกฝ่ายก้าวหน้าทั้งหลายจะมาร่วมมือด้วย
แต่มันกระอักกระอ่วน
ไม่ว่าคุณจะนิรโทษกรรม
มีสันติสุขปรองดอง แต่ความคิดต่างขั้วในหมู่ประชาชนก็ดำรงอยู่
ถ้าผู้นำม็อบเป็นฝ่ายจารีตอำนาจนิยม มันก็จะเป็นในลักษณะนั้นเช่น
มีข่าวว่าไปกระทืบแรงงานพม่า อันนี้ก็เป็น “แนวคิดชาตินิยม” หรือการพยายามจะชูธง
“ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย” ต่าง ๆ เหล่านี้ อันนี้มันก็ทำให้ฝั่งก้าวหน้า
ฝั้งเสรีนิยม หรือฝ่ายที่มีความคิดในทางซ้ายมันกระอักกระอ่วน
คือไม่มีใครไปปะทะหรอก เพราะไม่มีใครต้องการจะพิทักษ์รัฐบาลนี้
แต่ว่ากระอักกระอ่วนที่จะไปร่วม มันจึงทำให้ม็อบไม่สามารถขยายตัวได้
ผู้ดำเนินรายการ : ในแง่ของ “คนดี”
ทำไมมันถึงไม่ศักดิ์สิทธิ์ ไม่ขลัง ใช้มาหลอกคนไม่ได้แล้ว ชี้ว่านักการเมืองเลว
เมื่อก่อนจะมีความคิดนี้นะ นักการเมืองเลว ต้องให้คนดี ยุติธรรม มาปกครอง
ธิดา
ถาวรเศรษฐ :
ให้คนดีมาปกครอง ทำให้เกิดความชอบธรรมว่าทำรัฐประหารก็ไม่เห็นเป็นไร
เพราะนักการเมืองส่วนใหญ่เป็นคนไม่ดี ทีนี้บทเรียน 2 ทศวรรษแห่งความขัดแย้ง
ฝั่งชนชั้นนำจารีตอำนาจนิยมเขาใช้เครื่องมือหมดทุกอย่างแล้ว การทหาร
การเขียนรัฐธรรมนูญที่เลวที่สุด การที่ยึดกุมองค์กรอิสระและ สว. มายาวนาน
แต่ในที่สุดมันไม่ได้
เพราะว่าในระบอบประชาธิปไตยแล้วอย่างไรเสียก็ต้องมีการเลือกตั้ง
และเมื่อมีการเลือกตั้งก็ปรากฎว่ามีความเป็นไปได้ที่ฝั่งที่ไม่ใช่อนุรักษ์นิยม
เราจะเห็นอย่างรอบก่อนที่ คุณพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ เป็นหัวหน้าพรรคก้าวไกล
ก็ได้คะแนนนำสูงสุด
ในการเลือกตั้งครั้งนี้เขาจึงจำเป็น
พูดตรง ๆ ใช้วิธีมาร ถ้าจะเรียกว่าพรรคมาร ก็เอาพรรคมารมาอยู่ฝั่งเดียวกัน
คือยังไงก็ได้ขอให้ยังมีลักษณะราชาชาตินิยม ยังเป็นจารีตอำนาจนิยม
ยังสืบทอดมรดกคณะรัฐประหาร ยังจัดการแม้กระทั่งนิรโทษกรรมก็ไม่ให้พวกที่ต้องคดี
112 ฉะนั้นราชาชาตินิยม และจารีตอำนาจนิยมยังถูกสืบทอดและถูกมานำโดยพรรคมาร
มันไม่มีความชอบธรรมใด ๆ เลย ไม่ว่าจะเป็นที่มาของ สส. โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สว.
แล้วก็ส่งผลถึงองค์กรอิสระทั้งปวง เรื่องนี้แน่นอนพรรคของฝั่งจากรีตได้เป็นรัฐบาล
ได้ สว. มา ได้ สส. เต็มสภา แต่สิ่งที่มาด้วยก็คือภาพลักษณ์ของความอัปลักษณ์
ความไม่ชอบธรรม มันจึงเป็นจุดอ่อน เพราะว่าเขาไม่มีวิธีอื่นแล้ว
พรรคประชาธิปัตย์เดิมใช้ไม่ได้ จำเป็นต้องใช้พรรคใหม่
รอบก่อนปี
2566 ก็ดึง “พรรคเพื่อไทย” มา ข้ามขั้วมา แล้วรอบนี้ “พรรคเพื่อไทย”
ก็ไม่สามารถที่จะเป็นด้านหลักของการที่จะค้ำจุนเขาได้แล้ว
ก็จำเป็นต้องใช้พรรคสีน้ำเงิน มันได้รับชัยชนะก็จริง
แต่มันมาพร้อมกับรอยแผลเหวอะหวะทั่วตัว แล้วมันทำให้สังคมไทยจากเมื่อก่อนเกลียดทหารเผด็จการ
แล้วคนไปเทให้พรรคก้าวไกลมาก มาถึงตอนนี้พรรคที่เป็นรัฐบาล
แม้จะพยายามทำงานเต็มที่ แล้วใช้ข้าราชการ ใช้สามแม่ครัวมาช่วยอะไรต่าง ๆ
เหล่านี้นะ แล้วแจกเงินเต็มที่ แต่ว่าประชาชนนั้นก้าวหน้าแล้ว เหมือน 21
ล้านเสียงไม่เอารัฐธรรมนูญ 60 นี่คือคำประกาศของประชาชนที่ก้าวหน้า 21 ล้านเสียง
ซึ่งพัฒนามากมาจากเดิม จาก 10 ล้านเสียงไม่เอารัฐธรรมนูญของทหาร มาเป็น 21
ล้านเสียง แล้วเหลือพวกที่จะเอา 11 ล้านเสียง
เพราะฉะนั้น
ถามว่าคน 21 ล้านเสียงที่ไม่เอารัฐธรรมนูญฉบับมรดกรัฐประหารนั้น
ถามว่าเขาพึงพอใจรัฐบาลนี้มั้ย? ต้องไม่พึงพอใจแน่นอน
เสียงส่วนใหญ่ของประชาชนในทัศนะของอาจารย์ก็คือว่า
มันได้ตัดสินไปแล้วว่าเขาไม่เอามรดกของคณะรัฐประหาร แล้วเมื่อเปิดโปงขึ้นมา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
สว. อาจารย์ให้ความสำคัญกับเรื่อง สว. มาก เพราะเรื่อง สว.
มันคือจุดพลิกผันของปัญหาการเมืองในประเทศไทยมาตลอด
ตั้งแต่ยุคอาจารย์ปรีดีมีปัญหากับในหลวง ร.7 จนกระทั่งไล่มาเรื่อย ๆ แม้กระทั่ง
14ตุลา2516 คุณก็ยังไม่สามารถได้ สว. มาจากการเลือกตั้งได้ เพราะว่ากลิ่นอายของการเปลี่ยนแปลงครั้งนั้นมันยังถูกครอบงำด้วยอนุรักษ์นิยม
แล้วเพิ่งจะมาได้เลือกตั้งก็ในรัฐธรรมนูญ 40 แล้วก็ถูกฉีกโดยรัฐประหาร 49
20
ปีมานี้มันเป็นความถอยหลังและความน่าอัปยศของฝั่งจารีตอำนาจนิยม
ไม่ว่าจะเป็นตัวแทนเขาโดยคณะรัฐประหาร
หรือเป็นตัวแทนด้วยพรรคการเมืองสีน้ำเงินในปัจจุบัน
อันนี้จึงเป็นเรื่องที่น่าพิจารณาว่าประชาชนไทยไม่ได้เหมือนเดิม
ต่อให้คุณได้รับชัยชนะในสภา ต่อให้คุณเป็นรัฐบาล แต่ประชาชนไม่เหมือนเดิม
แล้วนี่เป็นเรื่องที่น่ากลัวสำหรับชนชั้นนำมาก
ผู้ดำเนินรายการ : เรื่องของม็อบที่อาจารย์ประเมินว่าจุดไม่ติด
คำถามว่าแล้วพลังคนรุ่นใหม่ที่เคยเจิดจรัสมากเมื่อไม่กี่ปีก่อนที่ผ่านมา หายไปไหน?
อย่างของยุโรปคนรุ่นใหม่เขาก็ออกมา ของเราหายไปไหน?
ธิดา
ถาวรเศรษฐ :
คือในยุโรป “คนรุ่นใหม่” ไม่ได้ออกมานานแล้ว แต่ว่าของเราเมื่อตอน
14ตุลา หรือ 6ตุลา เราเป็นแบบอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเอเชียเลยนะ ชัยชนะของประชาชนในช่วง
14ตุลา ครั้งนั้นมันสร้างชื่อเสียงให้กับขบวนการปัญญาชนและเยาวชนไทยเป็นอย่างยิ่ง
แล้วก็มันยากจะเกิด เพราะว่าม็อบครั้งใหญ่ ๆ ต่อมา มันไม่ใช่ม็อบของเยาวชน
ปัญญาชนนะ อย่างกรณีปี 2535 หรือ 2553 มันก็เป็นประชาชนทั่วไป
แล้วโดยเฉพาะอย่างยิ่งปี 2553 เป็นมวลชนพื้นฐาน ปัญญาชนไม่มาร่วมเลย
มันก็เป็นจุดอ่อน
ถามว่าปัญญาชนจะออกมามั้ย?
เรายังไม่เห็นการเคลื่อนไหวขนาดใหญ่ ถามว่าความคิดเขายังเหมือนเดิมมั้ย?
ในทัศนะอาจารย์ที่สัมผัสและมีการแลกเปลี่ยนกับทั้งมวลชนและกลุ่มปัญญาชนอะไรต่าง ๆ
เหมือนเดิม!!!
และมากยิ่งกว่าเดิมด้วย มันอยู่ในความคิดของประชาชน ของปัญญาชน
แต่ว่าเขาจะทำอะไร อย่างของประชาชนนั้น ในการต่อสู้สันติวิธี 1. โหวตพรรคการเมือง
2. โหวตเรื่องประชามติ เรื่องรัฐธรรมนูญใหม่
การลงถนน
บทเรียนของการถูกปราบปราม และการที่ใช้กฎหมาย ถูกจับกุมคุมขัง
ยอมรับว่ามันก็ทำให้กลุ่มปัญญาชนและประชาชนเขาต้องทบทวน อย่างรอบก่อนสมัยที่
คุณอานนท์ นำภา นำม็อบไปที่รัฐสภาหรือว่าที่ทำเนียบ เขาก็คิดถึงปี 53
เขาก็เลยไม่อยากอยู่ยืดเยื้อ พอทำแฟลชม็อบ สิ่งที่ได้มันก็คือติดคุกกันเยอะ
แล้วส่วนหนึ่งก็ลี้ภัย เพราะฉะนั้น การลงถนนก็คือ 1.
ยังอยู่ในช่วงเวลาของการที่ฝ่ายอำนาจนำจารีตนิยมกระทำต่อกลุ่มเยาวชนอย่างรุนแรงมาก
ขณะนี้สิ่งที่พวกเขาเรียกร้องเพียงขอให้ประกันตัว หรือการขอให้นิรโทษฯ กระทั่งคดี
112 ด้วย มันไม่ได้!!!
มันไม่ได้ทั้งสองอย่าง
แสดงว่าความรุนแรงของการใช้อำนาจทางกฎหมายกระทำ มันก็ทำให้เกิดความระมัดระวัง
และอีกอันหนึ่งก็คือผู้นำเขาจำนวนมากก็ลี้ภัย มันก็ขาดผู้นำ ฉะนั้น
การสร้างองค์กรขึ้นมาใหม่มันจึงไม่ง่าย
แต่อาจารย์อยากเห็นมีการสร้างองค์กรขบวนการประชาชนขึ้นมาใหม่
โดยที่ต้องมีทั้งปัญญาชนและทั้งมวลชน 6ตุลา เป็นบทเรียน
ปัญญาชนส่วนใหญ่อยู่ในมหาวิทยาลัย การเสียหายก็ปัญญาชนเสียหาย ส่วนปี 53
มันก็เป็นชาวบ้านส่วนใหญ่ ปัญญาชนไม่มาร่วม ก็ถูกปราบปรามเต็มที่
เพราะฉะนั้นขบวนการที่จะเกิดขึ้นต่อไปมันควรจะมีทั้งข้อดีของปัญญาชน ชนชั้นกลาง
และข้อดีของมวลชน ปัญญาชนจะมีลักษณะโดยชนชั้นของมันก็คือว่า ความเป็นชนชั้นกลาง
เขามีทางเลือกอื่น แม้เขาจะมีความคิดลักษณะกบฏ ลักษณะต่อสู้
แต่ว่าเขามีทางเลือกในการทำหลายทาง
ประการแรกเลยคือใช้สื่อสารออนไลน์
ไม่จำเป็นต้องลงถนน อันนี้ก็เรียกว่ามันเป็นส่วนระบาย
อันที่สองก็คือการแสดงออกโดยการสนับสนุนพรรคการเมืองที่คิดว่าก้าวหน้า
คืออาจจะโยนภารกิจไปให้พรรคการเมือง ขบวนการประชาชนจึงอ่อนแอไประดับหนึ่ง
นี่เป็นจุดที่ว่ามันต้องสร้างขึ้นมาใหม่ แต่มันต้องทำให้สอดคล้องความเป็นจริง
คุณล้ำหน้าประชาชนก็ไม่ได้ คุณล้าหลังกว่าประชาชนก็ไม่ได้
อันนี้เป็นเรื่องที่เรียกว่าเป็นบทเรียนที่ว่ามันต้องมีขบวนการประชาชนขึ้นมาใหม่
คุณมีต้นทุน 21 ล้านเสียงแล้ว แต่เขาอาจจะไม่มาลงถนนกับคุณ
แต่ส่วนพวก
11 ล้านเสียงที่เอารัฐธรรมนูญเก่านะ เขาก็ทำม็อบได้เหมือนกัน มันประมาทไม่ได้
คนที่สู้สันติวิธีจึงต้องมีความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง พูดตรง ๆ
ก็ไม่จำเป็นก็ไม่ควรจะถูกจับ ไม่จำเป็นก็ไม่ควรจะถูกฆ่า เพราะฉะนั้นมันไม่ง่าย
เพียงแต่ว่ามันสามารถระบายได้โดยช่องทางออนไลน์ หรือว่าเมื่อมีการแสดงความคิดเห็น
มีการโหวต มีการทำประชามติ อะไรต่าง ๆ
แต่ว่าในทัศนะของอาจารย์ก็คือมันควรจะมีขบวนการประชาชนขึ้นมาใหม่
ซึ่งร่วมมือกันทั้งปัญญาชน ผู้ใช้แรงงาน และมวลชนพื้นฐาน
ไม่แยกให้เขาถูกกระทำแบบครั้งก่อน ๆ แล้วก็ควรจะเป็นอิสระไม่ขึ้นกับพรรคการเมือง
คุณปิยบุตรก็อาจจะคิดแบบเดียวกัน
แต่อาจารย์ในฐานะขบวนการประชาชนคิดอยู่ก่อนแล้ว
และเสียใจที่ขบวนการประชาชนไม่สามารถเกิดขึ้นได้ อย่างกรณีคนเสื้อแดง หรือ นปช.
ก็พังไป เพราะว่าไปผูกพันกับพรรคการเมือง พอพรรคการเมืองข้ามขั้ว
มันก็เกิดปัญหาขึ้นมา มันก็มีการย้าย ซึ่งเป็นสิทธิเสรีภาพของเขา
แต่ขบวนการประชาชนไม่ควรจะไปผูกมัดกับพรรคไหนในขณะนี้ แม้กระทั่งพรรคประชาชนด้วย
ควรจะเป็นอิสระ แล้วก็ปฏิบัติการที่สอดคล้องความเป็นจริง ไม่ล้ำหน้า ไม่ล้าหลัง
เพื่อที่จะสร้างขบวนแนวร่วมที่กว้างขวางได้ การสู้สันติวิธีมันยาก แต่ว่าทำอย่างไรในความคิดของคนปัจจุบัน
เขาก็เป็นห่วงเพื่อน ๆ ที่ติดคุก อย่างที่อาจารย์ใช้คำว่า “นิรโทษกรรมให้คนเป็น
ทวงความยุติธรรมให้คนตาย” มันยังทำไม่ได้เลยในขณะนี้
พ.ร.บ.สร้างเสริมสังคมสันติสุข
มันเขียนเหมือนกับว่า ถ้าพูดกันจริง ๆ นะก็คือ
อันนี้มันเป็นร่างของรวมไทยสร้างชาติ ก็พูดง่าย ๆ ก็คือนิรโทษให้ทั้ง พธม. ทั้ง
กปปส. หมดเลย คดีสนามบิน อะไรต่าง ๆ เหล่านี้นะ แต่ก็ให้มวลชนกับ
แกนนำเสื้อแดงด้วย แต่ก็แตะ 112 ไม่ได้นะ
การนิรโทษกรรมอันนี้มันก็ไม่ใช่สร้างสังคมสันติสุขแน่นอน ในทัศนะของอาจารย์
เพราะว่ามันแสดงออกไว้แล้วว่าจะให้ใครบ้าง ไม่ให้ใครบ้าง ก้าวต่อไปของประชาชน
การออกมาในอนาคตมีความเป็นไปได้ แต่ว่าเทคโนโลยีมันเปลี่ยน
ผู้คนอาจจะใช้ช่องทางออนไลน์ หรือประชามติต่าง ๆ ให้มากขึ้น
ยกเว้นว่าฝั่งจารีตอำนาจนิยมจะเปลี่ยนยุทธวิธีใหม่ ซึ่งหวังยาก
ถามว่ามีใครเคยเปลี่ยนใหม่มั้ย?
เคยมียุค พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ที่ออก 66/23 คือ พล.อ.เปรม ใช้วิธีนี้
มันก็สามารถทำให้คนที่มีความคิดเห็นต่างเข้ามาอยู่ในเมืองได้
อันนั้นเป็นความเฉลียวฉลาดของฝั่งจารีตอำนาจนิยม แต่ว่าครั้งต่อมาใน 2
ทศวรรษหลังนี้ ดิฉันมองแล้วยังไม่เห็นความเฉลียวฉลาดเลย
เพราะถ้าคุณเฉลียวฉลาดจริงนะ นิรโทษกรรมครั้งนี้คุณต้องนิรโทษฯ ให้ขอบเขตกว้างขวางกว่านี้
แล้วก็ให้ระบอบประชาธิปไตยมันได้เกิดขึ้นจริง
คือเปลี่ยนผ่านจากระบอบเก่ามาสู่ระบอบใหม่จริง แล้วคุณก็ทำพรรคการเมือง
ไม่ใช่พรรคแบบนี้ ไม่ต้องมาโกงแบบนี้ เอาพรรคดี ๆ ซิ แล้วเป็น conservative เลย ไม่เห็นเป็นไรเลย ทำแบบอังกฤษ คุณทำพรรคอนุรักษ์นิยมที่ฉลาด ๆ
มาแข่งกับพรรคฝ่ายเสรีนิยม อย่างนี้สถานการณ์ก็ไปโลด แต่ถ้าตราบใดที่เขาไม่ฉลาด
ทำประมาณว่าจะต้องจัดการให้หมด มันเป็นการเข้าใจผิด
คุณจะจัดการ
“รุ้ง-เพนกวิน” เขาก็ไป มันก็เกิดคนใหม่ได้ คุณเอาอานนท์ไปอยู่ในคุก
คุณว่าไม่มีคนใหม่เหรอ? มันมี เพราะว่าคุณจะจัดการกับประชาชน 21 ล้านคน
ทำได้อย่างไร? เพราะฉะนั้นก็คือ
นอกจากฝั่งที่ก้าวหน้าจะพยายามหาวิธีการในการที่พัฒนาต่อยอดเพื่อทำให้เกิดการกดดันในการเปลี่ยนแปลงประเทศอย่างสอดคล้องความเป็นจริงแล้ว
สิ่งหนึ่งที่จะทำให้การเปลี่ยนแปลงเป็นไปได้ราบรื่นไม่เกิดความเสียหายก็คือ
ความเฉลียวฉลาดของฝั่งจารีตเอง เพราะว่าถ้าคุณไม่ชอบธรรม
คุณทำวิธีการเลวร้ายได้ทุกอย่าง มันไม่มีทางที่ประชาชนเขาจะตาม เพราะว่าเขาไม่ใช่ไพร่ในแบบอดีตแล้ว
มันเป็นไพร่สมัยใหม่ คุณควบคุมเขาไม่ได้หรอก
อาจารย์ก็บอกว่ามันมีอย่างหนึ่งก็คือ
ฝั่งก้าวหน้าต้องทำขบวนการประชาชนที่เข้มแข็งและไม่หลงทิศผิดทางนะ
ไม่ใช่ไปหลงผิดนะ มันต้องรู้ว่าใครคือมิตร ใครคือศัตรู จะทำกับศัตรูอย่างเป็นมิตร
นี่อาจารย์ขออภัยนะ ก็คือจะมีพรรคข้ามขั้ว
จะมีพรรคที่ไปเกื้อหนุนให้พรรคน้ำเงินเป็นรัฐบาล อันนี้ในความคิดของอาจารย์ก็คือ
เขาไม่เห็นว่าใครคือมิตรหรือศัตรูถาวร
แต่ว่าสำหรับขบวนการประชาชนมันต้องรู้ว่าใครคือมิตร ใครคือศัตรู
ปฏิบัติต่อศัตรูแบบเป็นมิตรไม่ได้ และปฏิบัติต่อมิตรแบบศัตรูก็ไม่ได้
เพราะฉะนั้นในขบวนการเองมันต้องมีทั้ง
แน่นอนมันมีทั้งการต่อสู้ในความคิดที่อาจจะยุทธวิธีไม่เหมือนกัน
แต่ยุทธศาสตร์ต้องเหมือนกัน
พรรคการเมืองที่ยุทธศาสตร์เหมือนกันกับขบวนการประชาชนก็คือ
รู้ว่าใครคือปฏิปักษ์ประชาชน และใครคือฝ่ายประชาชนที่จะต้องสร้างแนวร่วม ฉะนั้นมองว่า
1. ฝ่ายประชาชนเองต้องขยับตัวต่อยอด คุณมีตั้ง 21 ล้านคน แล้วก็ (มองในแง่ดีนะ)
อยากจะให้ฝ่ายอนุรักษ์นิยมฉลาดกว่านี้ ประเทศไทยก็จะได้ก้าวข้ามความขัดแย้งรุนแรง
แต่ถ้าไม่เช่นนั้นมันต้องถึงรุนแรง ตอนนี้เบาะ ๆ ก็คือพวกเดียวกันที่ออกมาเป็นม็อบ
ด้วยเหตุผลเดียวก็คือพวกคุณไม่ใช่คนดีแบบที่พวกผมเคยพูด คุณไม่ใช่พวกเดียวกับผม
เพราะพวกผมเป็นพวกคนดี ประมาณนั้น
ขอบคุณ
: มติชนสุดสัปดาห์ - MatichonWeekly
#UDDnews #ยูดีดีนิวส์ #ธิดาถาวรเศรษฐ
